Седеа друштво млади луѓе
пиеа
јадеа
свиреа на гитара
и оние што знаат
и оние што не знаат
на небото ѕвездите не се добројуваа
дивите животинки ко хиени кружеа околу остатокот од скарата 
ветрот пиркаше
стануваше се поладно
таа се повлече внатре
ја стави главата под перница
заплака
и тивко рече
пичка ти матер 

Ќе одиш на Скопје Гори? - Па не знам. Ти ќе одиш? - Се мислам бе... Ако најдам карта, може ќе одам.

Драги сограѓанки и (ова малку на Трендо звучи) за нијанса подраги сограѓани, на концерти се оди, а карти за концерти се купуваат. За гратиси се гребат средношколци и студенти. Никој, ама никој не може да ме убеди дека секој што е вработен и има најнормални просечни примања, а живее со родителите, не може да си приушти карта за концерт.

Организаторите (нечу да ги именувам сега) се смрдлиња, тоа знам. Носат фаци од светски ранг во Белград, организираат таму по еден концерт месечно, а кај нас има две звучни имиња годишно. Знам. И пивото што се продава на концертите е изгор скапо (100 денари, мамата ваша апашка). И тоа знам.

Но да им покажеме дека и ние овде сакаме светски фаци. Да не се случи повторно да дојдат Паблик факинг Енеми, а Скопско Кале да биде полупразно. Срамота е. Коктелите што планирате да ги пиете во Петок вечер сменете ги со карта за концерт. Кафичите кај што искачате пак ќе бидат таму. И луѓето кои што ги гледате секој петок и сабота, и тие ќе бидат пак таму. Ништо нема да пропуштите. Купете карта и дојдете на концерт. Да крца наредниот пат. Да висат луѓе од ѕидовите. Да не може човек на ред да дојде пиво да купи. Да има повеќе луѓе од на Аца Лукас концертот. Да нема веќе концерти на Аца Лукас. Да почне Колосеум пак да носи светски диџеи. Да прекинат Инсајд и Приорити да урлаат до 6 сабајле радиоактивен турбофолк.

Купете си карта за наредниот концерт. Фино е на концерти. И да не го знаете бендот, и да не знаете ниедна песна од пеачот. Не е битно. Наше е да им покажеме дека сакаме квалитетна музика во градот. Нивно е да ја донесат.

СМРТ ЗА ТУРБОФОЛКОТ, СЛОБОДА ЗА НАРОДОТ.

Заглавив поприлично викендов во град. До 6 и кусур насабајле, со поминати по 4-5 локали вечерта. Сонцето веќе силно светеше кога влегував во зграда. Се проколнував себе си што не сум зела наочари за сонце со мене (кој нормален лик зема со себе наочари за сонце кога излегува навечер во град?)

Се потсетив на старите добри скопски времиња. Кога кафичите и дискотеките немаа ограничување. Кога не го планиравме излегувањето.

(Фото: несфатениот уметник Чоте)

Знаете што? Може да ги исечете сите липи, да ги смените сите фасади и да излиете по еден споменик за секој битен и небитен што во минатото се декларирал како македонец и сите да ги ставите на плоштад, ама ова е наше Скопје. НАШЕ. Зошто Скопје не е липите, булеварите и фасадите. И да ги исечете сите дрва, мене мирисот на тие липи ќе ми остане врежан во главава. Пред некој ден шетав една Американка низ Скопје и кога ја прашав што најмногу и оставило впечаток од Скопје, таа рече: Мирисот. Излеговме од такси, и само што излеговме ми рече: Еве го мирисот! Го осеќаш? Тогаш за прв пат вистински ги помирисав липите. Може да ги смените фасадите на сите можни згради во Скопјево, но јас повторно ќе памтам во кои влезови сум се бацувала. Ова е НАШЕ Скопје.

Скопје е девојке у љетним хаљинама волим и фраери што ич не им е незгодно додека ги зјапаат.

Скопје е кафе шема.

Скопје е оговарачка шема.

Скопје е кафана шема.

Скопје е маалски баскет шема. Во лето на +42 кога ти гориш на сонцето чекајќи, а победничката тројка никако да изгуби.

Скопје е гледање фудбал пред зграда на 15 инчен телевизор со антена виљушка.

Скопје е барање на зарови што ти паднале од тераса во 3 сабајле.

Скопје е комшија што вечно реновира.

Скопје е секоја клупа на која што сме се бацувале и срамежливо погледнувале надоле кога комшиите поминувале покрај нас и се правеле дека не не знаат.

Скопје е маглата која што ги пореметува сите можни планови за патување во зима.

Скопје е старата чаршија. Многу пред таа да стане ин за вечерни излегувања. Кој купувал материјали за шиење на кило од Матекс знае.

Скопје е лела мандарините поскапеа, а ти уште си ми лута.

Скопје е Водно. Рекреативно, љубовџиско, швалерско и во последно време со жичарата по малку монденско.

Скопје го сакаме што и да му направите. Затоа аман заман, направете го тоа што сте го наумиле што побрзо и оставете не на раат да уживаме во него. И ако може, посадете некое дрво уз пат. По можност липа. Ако не ви е тешко…

Мост, специјално изграден за на него да се стави тркало.

На плоштад не една не две туку три 30 метарски статуи, пошто 3 е во знакот на христијанството. Светото тројство: Александро Мегало, татка му Филип и мајката на нацијата Мајка Тереза.

Екстремни исламисти.

Ограда од милјон евра.

Рок. Барок. Шегобиец.

Цеца искочи од домашен притвор. На трибините на стадион клецав им колена (авторски права @krojanbojan).

Прометеј во гаќи во парк посветен на жената борец и фригидни жени згрозени од неговата бронзена гола машкост.

Продавачи и препродавачи на македонскиот идентитет.

Џенан Лончаревиќ.

Да живее Бранко.

Горчлив вкус во устата. Голташ.

Да живее Бранко.

30 и кусур проценти невработеност.

8 месеци по ред пад на индустриско производство. Колку повеќе споменици тоа подобро – рече анкетираниот и се упати кон социјално.

Поповите бараат плати. Само музичарите што свират по кафани ги разбираат. Знаат они како е со само 500 денари во џеб дома кога ќе се вратиш.

Амди е црнец.

Син му е градоначалник.

Урко магистрираше.

Латас докторираше.

Кај се парите од знамето?

#Протестирам.

Една година потоа. #Протестирам.

Фрчко одамна не истепал жена по улица.

македс. Фотокопир, because Phtoshop is for pussies.

Е сега, да ме биваше, ќе излезеше некое ремек дело како ова.

Ама не ме бива. Наместо да рапувам ќе одам да се возам низ Скопје #NaTochak.

А еден ден во иднината, кога работите ќе бидат понормални, ќе се прашувам како ли сум ја преживеала мојата младост. И нема да ми е јасно. 

“Слушам, ебала си се за паре?” – “Еее, 50 денара паре ли су?”

Токму така, не 1.000.000 туку 1.140.000 Евра ќе даде владата на РМ за…. туруруру… ОГРАДА НА МОСТ! Ама да не ситничариме за 140.000 Евра, да заокружиме. Што би рекле Забрањено Пушење једе се кавијар, пије се џин, има се пара има се счим… Све гузоњини синови. Трошат ко да нема утре. Рецесија здраво, невработеност здраво, ребаланс на буџет ма здраааааааааво!!!

Креативниот Васиљ, кога го прочита ова даде многу паметна идеа, сабајлево. Прво твитна, а после и поопширно образложи на ФБ

Како што ги дал Господ креативни нашиве веб портали, Кирилица после пола саат излегоа со нивна оригинална вест во рубриката сатирични вести – ограда од живи луѓе.

И знаете што, ова нема да е сатирична вест. Не ви е доста од апатија? Не ви е доста од турски серии, бинго, лото, црни и бели бумбари, сулејмани и силикони, утрински емисии во кои луѓе се јавуваат да кажат дека народот за леб нема а нашминкатана водителка насмеано клима со главата? Нели ви е доста бре да живеете во Монти Пајтон реалност? Нели? Тркало на мост, врби во вардар, милион и кусур за мост…. Не ли ви е ненормално што ноншалантно ги примате овие информации. Срања во Руанда кога се случуваат повеќе се потресувате. Милион евра за мост, па ни во Катар не даваат толку пари за мост. Ко да сме арапски емират се однесуваме!

• Со милион евра може да се опраат сите вециња во основните, средни и високи образовни институции.
• Со милион евра може да се обезбеди нафта за сите основни, средни и високи образовни институции, за да не учат децата на –15 без греење.
• Со милион евра може да се купат господ знае колку точаци за да се користат на постоечките 4 и да се отворат уште четири пати по толку нови пунктови низ Скопје; бензинот е изгор а воздухот во Скопје загаден до немајкаде
• Со милион евра се гради фекална канализација, која што (да, да) се уште ја нема насекаде низ Скопјево, уште постојат септички јами (во Аеродром веќе не)
• Со милион евра …

Абе многу работи може да се направат со милион евра. Може 200 невработени, облечени комплетно фолклорно да изиграваат ограда на мост. За некој денар плус ќе дозволат дури и кучиња да ги мочаат. А за вкупен хонорар од милион евра има по 8 саати на ден и да ви пеат чист македонски фолклор. Има Јовано Јованке, крај Вардарот седиш да се слуша од Галичник до Река…

Народе, недела од 12.00 е времето. Кој нема работа, нека дојде. Јас имам работа, нема да конкурирам да бидам дел од живата ограда, ама ќе дојдам да го поддржам настанов.

Бујрумте и вие.

Канарски острови се едни островчиња близу Мароко. А и припаѓаат на Шпанија. Империјализам, колонијализам, капитализам или ако милувате било кој друг вид на -изам… не е логично, ама тоа е. Дозволете во овој пост да ви го раскажам моето патешествие натаму.

Додека бев на студии во Германија, на гости ми беше дојдена една другарка од Шпанија. Каталонија поточно, да бидам политички коректна. И меѓу другото ме извести дека во Фебруари со нејзините другарки (кои што јас ги познавав) ќе одат на гости кај една друга нивна другарка (која што исто така ја познавав) и ме праша да не случајно сакам да одам со нив. Не требаше да ми каже два пати. Отворив www.ryanair.com (све им се позлатило) и дур кажеш Гармишпартенкирхен си купив повратна карта за 49 Еур. Падна договорот, се наоѓаме на аеродром, тие летаа од Барселона (преку Мадрид) до Лас Палмас де Гран Канарија, а јас од Франкфурт Хан директен лет.

Франкфурт Хан е еден аеродром што опслужува чисто Ryanair летови (и по некој залутан Wizzair лет) и се наоѓа на 100 км од Франкфурт. На кој основ го крстиле Франкфурт Хан не ми е јасно, ама ај. Летот мој во 6.30 сабајле. Пат со автобус од Франкфурт до Франкфурт Хан саат и четириесетипет минути. Тоа значеше дека треба да фатам воз од Фулда во 1 саат по полноќ. А таков немаше. И си направи Јована план во главата, среда одам на работа во Франкфурт, седам на работа до 9 вечер, го фаќам последниот шатл бус за Франкфурт Хан, пијам кафе на аеродром, ги фаќам најудобните железни фотељи и во 6.30 сабајлето ко кукурек пичам накај канарски. Арно ама…

… та не сум била саде јас што сум размислувала така. А стварно мислев дека идејата ми е генијална и уникатна. Последен лет во 23.30, аеродромов крца луѓе ко у фонд за здравство! Ај што немаше слободна фотеља, туку сите факмански ќошиња беа зафатени. Требаше да се распостелам на средина на аеродром. Ааааа, си викам тај филм нечеш гледати. Видов едни фини шпанци, и ги замолив дали може да да ми отстапат дел од нивното легло. Се удруживме, шо да ти кажам. Па јас ко ќе одев до ВЦ, тие ми го чуваа ранецот, и обратно… абе шо да ви расправам.

Да спиеш на мермерен под во сред Фебруари и притоа константно да те шиба промаја во кичма ти е како кога ќе ти влезе снег во кондури при скијање. Прави што сакаш, покривај се колку сакаш, пиј чаеви колку сакаш – ЏАБЕ Е! Башка сврти се на една страна, колкот те боде, сврти се на друга страна, пак колкот те боде… Излегов надвор да испушам една цигара и да пребројам уште колку минути имам до полетувањето. Еден дечко со иста агенда како и ја, само што тој леташе за Рим, се најде до мене и ми ја запали цигарата. Почнавме муабет. Си викам па боље ова отколку да се кичмам на тоа мермерот, ќе спијам во авион. Тој па, еден зборлест, јас фекалии да јадам во споредба со него. А замисли Германец. Помина така уште саат и пол, а кога испивме кафето, и ја викнавме сметката, келнерот не праша дали ќе платиме заедно или одвоено (стандардна процедура во Германија). Јас откако му дадов академски 3 секунди фора да ме почасти одговорив со одвоено (частење од страна на Германец ти е посебна философија што и ден денес не ми е баш најјасна како функционира), а дечкото на тоа ми одговори: Аха, значи ти си од оние жени што не дозволуваат да ги частат, и си даде точно 3.70 Еур за неговото капучино. А не ни даде приговор на моето одвоено! Си викам: Бачко, да сакаше да ме почастиш кафе, ќе го платеше и немаше многу многу да философираш. It’s as simple as that.

Поџавкавме уште малку и дојде време да полетуваме. Фајнали. На мене и моите подочњаци ни претстојуваа 4 саати лет во кој што на секои 20 минути преку разгласот се промовираа те Ryanair грепки, те безникотински цигари кои што е дозволено да се пушат onboard (!?), те понуди од менито од типот магдонос за меѓу заби за само 7.99… Значи спиење амин. Слетавме во Лас Палмас, моите подочњаци веќе беа пурпурни, но тоа не ми беше важно. I was in fucking Canarias!!! И тоа со зимски капут, баретка, шал, џемпер, кошула и боди. Само ѕиври не носев. А надвор едни 27 степени целзиусови, едно сонце, едно плаво небо, една милина… Саатот 10 и кусур а Лаура и компанија требаше да слетаат 12.30. Арно ама…

… баш тој ден некоја си бура, задоцнувања на територија на цела Шпанија од типот неколку часовна. А и другарката што требаше да не пречека на аеродром заглавила на работа, не може да дојде одма на аеродром. Мене книгата веќе прочитана, МП3 плеерот веќе без батерии. И ко нарачан едно чиче без горна и долна вилица ми прави poke со лева рака на десно колено и почнува да ми зборува на шпански. Моите познавања од шпански се скромни. Знам да се разберам за дирекции, да купам леб и млеко, да прашам донде еста ла библиотека, со раце и нозе оствараувам неколку минутни разговори, но дека со чичко без заби ќе имам двочасовен муабет во кој што ќе разберам СЕ - е тоа немаше ни во најлудите сништа да претпоставам. И така чичето без заби ми раскажа дека ја чекал ќерка си која ја немал видено со години. Имено некогаш живеел среќен живот со жена му и трите деца, жена му била многу богата, парите и биле од наследство. Тој тие пари почнал да ги троши на кокаин, жена му го оставила, ги зела децата со себе, тој последните 3 години ги поминал во лекување, сега работел на некое си градилиште (за воља на вистината имаше црно под ноктите) и ја чекал ќерка му која ја немал видено со години. И слика ми покажа. И не знам зошто, ама чичево не ме пушташе да му киднам. Ја во ВЦ, тој по мене. Јас на цигара, тој по мене. И тоа онака јас намерно се задржувам во ВЦ 10 минути, излегувам надвор а тој окезен ме чека пред ВЦ-то и ми вика: Да не имаш проблеми со стомакот? А кога слета авионот на ќерка му, отиде да ја чека и веќе не ми се појави пред очи. А јас останав со збунет лик као камионџија во спејс шатл да се прашувам: Did this just really happen, or did they slip something in my coffee?

Таман си реков, ок доста ми е од зборлести луѓе, дај да дремнам малку, ми прави некој poke на десно рамо и ми вика: Хавана, ти си? Естела пред мене, во апостолка со бронзен тен ко Бијонсе. Викам да да, Јована, таа сум. Се изгушкавме, се избацувавме и сосе двајцата батки со кои што беше дојдена правац на шанк. Ни два ни три, нарачува едниот од батките тура рум. Си викам почна. Тоа е тоа. Почна. Саат и пол и неколку тури рум подоцна стигна и Лаура и компанија.

Беа тоа незаборавни 4 дена на 30 степени во сред Фебруари. Ако не ме мрзи, наредниот пост ќе му го посветам на тие 4 дена. До тогаш ве оставам со прекрасното канарско зајдисонце.

Велат не требало да се занимаваш со луѓе, требало да се занимаваш со идеи. Но такви сме ние шутраците. Подобро не знаеме. Нема кој да не научи. Нажалост.


Сакам во овој блог пост да ви раскажам како се одвиваше една моја дискусија т.е. еден мој обид за дискусија со еден фактор во државава. Тој фактор е универзитетски професор, на чело и пишува хелсинсшки комитет за човекови права, екстремен левичар, поборник за демократија во државава и правото на сопствено мислење. Г-ѓа Мирјана Најчевска. (ви го пренесувам само делот од моите и нејзините коментари, бидејќи имаше и такви кои што масовно ја тролаа, и иако беа многу смешни за дискусијава се ирелевантни).





После овие мои два коментари и неколку тролања следеше одговорот на Најчевска

Дали вам оваа „Нека претпоставиме дека“ приказна ви се чини логична? Мене не.