Дал да плачам ил да се смеам, твојот лик не ми кажува… Изгледа од домашен фестифал не се рипа директ на Евровизија. Не дека сум некој евровизиски фан, ама брате и оној одлепенион Германец што пред неколку години се качуваше по шипки на Евровизија не беше некој достоен репрезент на својата нација, ама знаеше да сврзе 2 просто-проширени реченици.

И дури јас да се одлучам дали ќе и фаќам сеир на нашата пастрмка во Осло, или ќе бидам тажна што ете по некоја случајност тој во моментов е најголем репрезент на мојата мала држава за која малкумина знаат во светот, го тргнале фиш клипот од Јутјуб богати. Не можам да го прегледам уште еднаш да се одлучам.

Се прават муабети во студентскиов дом да се гледало Евровозија заедно. Јас ќутам. Страв ми е. Кој знае што ли ќе му текне да истресе кога ќе заврши со пеење.

Добро бе мајко му стара, од толку ѕвезди на нашето мало небо, не се најде една да го посоветува Ѓоко? Да му каже кога ќе те прашаат како се осеќаш, кажи многу ми е убаво тука, а не дека се осеќаш како проклета риба!!!

А кутриот Ѓоко сега сигурно седи во соба и се преколнува самиот себеси: З’ш бегав од часојне по англиски? Морееее, убо ми велеше мама, ама кој да ја слуша… Од тага може и норвешка пастрмка да нарача.

Школи за странски јазици – сега му а мајката!

*** Специјален пакет за пејачи/ки - Лрн инглиш тил д некст Јуровижн.***

*** Тренинзи за интервјуа вклучени ***

*** Специјален подарок за сите учесници – привезок во форма на пастрмка***

Ајде малку претприемачки дух! Има како алва да оди! Сигурно пола македонска естрада седи дома и размислува, леле ќуи а јас да бев, може и полошо ќе поминев.

Мили мои тоа е, со свој камен по глава! Ние го пративме, не некој друг. НИЕ!!!

 

Во оваа земја се мора да е големо. Не можеш да купиш едно пакетче паломи. Ако ти се растече носот случајно, може само да купиш паковање од 18 пакетчиња. Тоалетна хартија има само во паковање од 10 ролни. Морковите во супермаркет личат на краставици, а краставиците на модри патлиџани. Компири може да се купат само во паковање од 2 кг. Домати има преку целата година. Без разлика што имаат вкус на сапун, масовно се купуваат.Имам впечаток дека овој народ има заборавено што значи сезонски зеленчук и овошје. Јагоди веќе излегуваат почеток на март. Од што се тврди може забите да ти се скршат. Ако ти е сува устата, не можеш да купиш едно лабело, мора 3 одеднаш да купиш. Што ќе им правиш на другите после мисли му ја. 3 блузи по цена на 2. Се купува масовно, не му ја мислат што ќе им прават на 3 исти блузи во шкаф. Битно е на попуст.

Многу ми е интересен овој феномен. Да беше кај нас вака, немаше да ме чуди. Ние не сме се уште толку индивидуалистичко општество, голем дел од нас се уште живеат со мајки, татковци, сестри и браќа (некои дури и со баби и дедовци). И кај нас купувањето на една ролна тоалетна хартија нема многу смисла, нели? Ама овде каде што една третина од населението е разведено, друга третина живее сама од принцип и трета третина што претстатува пандан на нашето семејно живеење, е многу пологично да му продаваш на купувачот една ролна тоалет папир. А тие купуваат ли купуваат. Збудалено потрошувачко општество. Посебно пред празници. Во супермаркетите се купува како да се во очекување на апокалипса. 

Од друга страна има некои продукти кои што се продаваат во многу мали количини, Пластични чаши се најчесто по 10 во паковање. Кој прави забава со 10 гости? Малини во пластична опаковка од 200г. Таман да ти влезат во заби. И моето омилено нели лубеница на парче. 

Ете една мала анализа од мене, без заклучок, веќе подолго време ме мачи, а се почна од таму кога минатата година настинав и морав да купам ни помалку ни повеќе 18 пакетчиња паломи кои што уште ми се на полицата и фаќаат место и прашина. Ќе ги фрлам кај и да е….

Абе како да не се чувствуваш испровоциран после ваков текст. Понекогаш дури си викам, Јовано будало ниедна, во ниедно време седиш на компјутер и јадеш трици само за да си олесниш на душата, а види го овој, го прави истото, ама за пари. За многу пари.

Дојде време Латас да се жали како тоа децата ни биле отруени со политика. Тоа ти е исто како Милка да излезе со став дека чоколадото дебелее, за одма утредента да извади нов тип на чоколадо, и тоа по промотивна цена. Децата мили Латасе ни се отруени со политика од корумпирани медиуми како твоите. Многу ме интересира со каква ли колкумна ќе излезеше да беше полтрон на Берлускони, после оној испад кога тој и чешкиот министер си правеа пул парти со еден куп топлес 18 годишни манекенки. Како ли во таа ситуација ќе ги окривеше СДСМ, соросоидите, героидите, предавниците и душманите.

Но добро. Ај што се отруени, па и биле ретардирани. Не биле така едуцирани како децата во Германија и Холандија. За Холандија не знам, ама за Германија со полна одговорност тврдам дека нивото на општа култура во оваа напредна земја е на многу ниско ниво. Баш пред некој ден во воз седев карши двајца дечки што беа тргнале на факултет (!). Беа околу 22 – 23 години. Разговорот меѓу нив се одвиваше вака:

Фриц: Пред недела дена се вратив од Париз.

Ханс: Еј, како беше? Каде беше?

Фриџ; Многу беше убаво. Леле какви музеи имаат да видиш, огромни се. Во Лувр на пример има слики што се големи од подот до таванот. Замисли, на цел ѕид!!

Ханс: Лувр? Што беше тоа?

Фриц: Абе Лувр, не ти текнува? Од Кодот на Да Винчи?

Да не беше Ден Браун и неговиот бестселлер Ханс и Фриц немаше и ден денес да знаат што е Лувр и што се има во него. За Мона Лиза дали чуле не знам, не падна муабет на таа тема.

Германските деца не знаат кој е Лав Толстој, не знаат кој кажал раздели па владеј. Особено па не ако им го кажеш на латински. Кога ќе им кажеш дека си православен, понекогаш не се сигурни дали православен значи дека си христијанин. Школскиот систем им е таков што уште во 7 - 8 одделение во однос на претходно покажаниот успех им се предодредува дали ќе може да студираат или не. И тие што немаат добар успех одат во Hauptschule или Realschule каде што не добиваат средно образование со квалитет на гимназиско образование. Се насочуваат или кон изучување на занает или некакви високи стручни школи. И затоа 2/3 од нив не знаат кој е Толстој. А кај нас и тие што сакаа литература и тие што не сакаа мораа да знаат каква била бојата на фустанот на портретот на Ана Каренина. И затоа мене сега ми е јасно зошто во средновековна Русија аристократијата низ дома зборувала на француски.

Германските деца и те како се делат на џамии и цркви. Воопшто не се среќни што во сопствената држава се чувстуваат како странци. Ич не им прави ќеиф што кога ќе влезеш во воз/трамвај/автобус можеш да слушнеш се, само германски не. Но тоа не смеат да го покажат. Пред 60 години еден чичко со смешни мустаќи направи таков зулум низ целиот свет што тука само некој да покаже нетолерантност према друга вера, нација или боја на кожа ќе биде распнат на кол на сред плоштад. Во германските факултети има дури посебни простории каде студентите од муслиманска вероисповед можат петочки да се молат, за да не отсуствуваат од часови. Е до толку толерантни мораат да бидат! Во студентскиов дом живее еден дечко од Камерун кој што пред 3 месеци ја истепа неговата девојка (моја цимерка). Ама не тепање шамар два – тепање со клоци и боксови! Да не стигнев на време да викнам полиција кој знае до кај ќе дотераше. Што мислите, го избркаа? Јас лично мислев дека уште утредента ќе се најде со парталите на улица, ама фраерот се уште си живее во неговата соба, и замара други девојки, додека оние од управата на студентскиот дом мудро ќутат и се прават на три и пол зошто им е страв да го избркаат, да не им рипне овој со тужба за расна дискриминација. А мене од друга страна ми стигна опомена дека сум правела многу галама. А имаш право на 2 опомени. После третата те бркаат без пардон.

Нашите деца немале македонска енциклопедија. Па нормално дека ќе немаат. Кога во се живо и диво се меша политика, Обсе, Мобсе, Буш, Фуере и остала компанија никогаш нема ни да имаме македонска енциклопедија. Германските деца од друга страна сите до едно имаат енциклопедија. Може да се најде во секоја Galeria Kaufhof за 10 Евра. А сепак, нашите деца знаат се за Систинската капела, за Мона Лиза и степенот на перфекционизам со кој е нацртана нејзината рака, за тоа кој кажал I have a dream, за Сизиф, за ...

Германските деца ги здоболе за Гете и Бизмарк. Нити им причинуваат некој фактор во животот, нити па се нешто посебно горди на нив дека оставиле некаков печат во светската историја. Нити ги слават, нити ги величат. Живеат во сегашноста.

Германските деца не ја делат ужината со своето другарче. Дури и кога другарчето ќе ги замоли да ја поделат со него ужината, дека тоа си ја заборавило својата дома. А ние од друга страна во прво одделение ја имавме првата лекција дека секогаш треба да ја поделиме својата ужина со другарчето, во случај тоа да нема понесено сендвич со тебе. Учевме дека не е културно да јадеш, а да не им понудиш на пријателите. Овде ги учат дека нити треба да даваат на некого, ниту да очекуваат да им биде дадено нешто. И затоа се многу индивидуални. За мој вкус преиндивидуални, но тоа е друга тема. На 18 години се иселуваат од дома, работат и се издржуваат самите за време на студиите. Не доаѓаат дома после работа и викаат мамо стави ми за јадење.

На германските деца ич не им е гајле што нивната канцеларка, и воедно една од најмоќните жени во светов, тотално нема осет за естетика и во нејзините палта изгледа како да не ја извадила закачалката. А кај нас Грујо да излезе со кравата која што не му одговара на кошулата, ќе се јави утредента опозицијата со став: Ете, кај не знае држава да води, ни една кравата не знае да искомбинира со кошула. Ќе се јават модни дизајнери со совети како да се комбинираат бои и материјали. Ќе се направат 200 Фејсбук групи од типот: Ајде да му купиме кравата на Грујо за роденден….

Германските деца се инженери. Три пати мерат, еднаш сечат. Планираат. Многу планираат. Зошто од мали учат дека 80% е планирање, а 20% егзекуција.

Германските деца се деца на земја која што во рок од 30 години започна две светски војни, кои што ги изгуби, земја која што беше срамнета со земја, земја која што беше опустошена – природни ресурси, економија, индустрија, човечки фактор… Земја која што 40 години беше поделена на политичко-идеолошка основа. Земја која денес е економија број еден во светот!!!

И додека ние градиме катни гаражи во барок стил, овде градат патишта и пруги. Додека ние глумиме ренесанса, тие го создаваат новиот правец.

Германските деца живеат во земја во која што можеш да најдеш буквално се. И од тој аспект, можеби се посреќни од нашите деца. Но попаметни не се! Само се дисциплинирани и научени да функционираат по план. Ако нешто тргне наопаку, секогаш постои план Б. Ако тој план не успее постои план Ц… и така до бесвест. И затоа се функционира беспрекорно во оваа држава. Зошто не можеме и ние нашите деца да ги научиме да планираат?

Новите македонски херои се родени. Горан Пандев и Карло Бос се новите Александар Македонски и Гоце Делчев. Одеднаш во Македонија и жените почнаа да бидат благонаклонети кон порноиндустријата, а Интер преку ноќ доби 2 милиона нови навивачи. Гледате ли што се случи само месец дена после визната либерализација? Ете зошто Европа толку ни го имала стравот… А тек замислете да влеземе во ЕУ!

Затоа со овој блог пост сакам да предложам нов проект за архитектонско уредување на плоштадот Македонија. Да се стави печат на новата македонска историја. Доста беше вртење назад. Горди со носевите во облаци, демократски и евроатлантски време е да зачекориме напред.

Како прво предлагам плоштадот да се трансформира во едно големо фудбалско игралиште. На средината на тој плоштад нашата нова гордост Пандев на коњ, кренат на две нозе! И тоа не било кој коњ. Коњчо Дорчо! Позади Пандев, на левата страна од игралиштето, војска во духот на македонската фаланга составена од играчи на Интер. Сите тие со по еден шлем на глава, македонското сонце на гради и златни копачки на нозете. А нив кон нова победа ги води генерал Жозе Мурињо. 

Од газот на Дорчо деноноќно ќе свират италијански револуционерни партизански песни. Да ме прашате мене, јас би ја пуштила оваа да се врти на рипит 24/7. А и онака знамето ни е црвено…

 

Да не се заборави другарот Тито и времето кога нашите родители со црвениот пасош можеле да патуваат низ цел свет. 

Пред Пандев, на десната страна на игралиштето, покорени играчите на Милан, сите слепи, секој трети со по едно око. На страна Берлускони тажен седи, плаче и не верува што се случува со неговиот тим... Некое си сељаче од Струмица му ја ослепило војската со еден слободен удар. Оние среќните што не гледале накај голот во тој момент имаат по едно око. Другите сите без две очи. Новинар го прашува што се случи, а тој одговара: Не знам како можевме да дозволиме да дојде до ова. Не фатија во заседа, преку ноќ... А бевме побројни!

За да се оддаде почит кон оние што претходно оставиле некаков печат во светот на фудбалот, предлагам лево и десно од Пандев да има две статуи од Панчев и Шаќири. На магаренца! Во духот на мултиетничкиот карактер на нашата држава и Охридскиот договор магаренцето на Шаќири ќе биде обрежено и со бело кече на главата. Магаренцата ќе имаат самари, и ќе бидат натоварени со вреќи ориз во кои ќе бидат скриени бомби. ДА НЕ СЕ ЗАБОРАВИ ВЕКОВНАТА БОРБА НА МАКЕДОНЕЦОТ ЗА СЛОБОДА.

Од другата страна на игралиштето (кај камени мост) статуа на Карло Бос -  како од мајка роден. Да не настане забуна, ние нити ќе ја реизмислуваме ренесансата, нити пак ќе пробаме да го имитираме Микеланџело. Карло Бос ќе биде како од мајка роден за да се овековечи периодот од неговиот живот во кој тој се занимаваше со неговата благородна професија.Благодарение на него македонското семе е далеку распрснато низ цела Италија, а богами и пошироко. Предлагам големината на неговиот полов орган да биде минимум третина од неговото тело. Така гол, со едната нога потпрен на златна фудбалска топка, Карло, свртен према Берлускони,  ќе држи транспарент на кој ќе пишува: “Јас светот го разбирам како фудбалско поле во кое Пандев ви брца голови, а јас ви ги онадам жените. Македонија вечна!”

Повторно во духот на мултиетничкиот карактер на нашата држава, десно од Карло табла со превод од транспарентот на:

- албански

- турски

- ромски

- влашки

- српски

А бидејќи се стремиме да го направиме Скопје туристичка дестинација, додатно и преводи од транспарентот на: англиски, германски, француски, шпански.

Толку од мене.

П.С. Специјална благодарност до Виктор Војновски за креативната поткрепа.

П.П.С. Шала на страна, Горане, алал вера…

 

Новата Година ми помина многу брзо. Во Македонија бев само 6 дена, од кои првите 3 бев болна, а вторите три на планина, по повод славје нели. Завршија кратките сармопрасевски празнувања, и време беше да се вратам во Германија. Жива среќа што не летав сама иначе ќе збудалев.

Тргнавме од Скопје во 3, стигнавме во Будимпешта во 5, а летавме после тоа за Штутгарт дури во 7 сабајлето. Сума сумарум 14 саати слободни. Падна договор да одиме во Будимпешта на јадење и пиење место да дремеме на аеродромот. Супер! Изнајмивме комбе, и го договоривме да не земе на полноќ и да не врати на аеродром, дека Ирина и Елена сакаа да спијат за да биле одморни на работа утре дента. Со цел памет планираа на работа да одат…. Ама да не навлегуваме во таа тема.

Пеки. Отидовме во Будимпешта, шетавме наоколу едно цели 7 минути, и откако тоа дунавскиот ветар ни влезе во коски, заклучивме дека ќе биде попаметно да седнеме негде да јадеме. Не дека беше толку ладно, туку дека стварно бевме гладни. Во авионот не послужија пинац ор чоклет. И едно сокче! Најдовме едно супер ресторанче и бапнавме по еден гулаш. На тоа ладното ептен добро ни дојде. После тоа најдовме еден бар со жива латино музика. Бендот се состоеше од едно типче гитарист во црвена кошуља, пеач на кој што му пишуваше Мексико на челото и еден дедичко што чукаше на тарабука со така блажена насмевка, мислиш сите проблеми во животот му се решени (или можеби никогаш не ги ни имал).

Со тешко срце го напуштивме локалот, ама си ветивме дека ќе се вратиме за некој месец. Го фативме комбето и правац на аеродром да спиеме. Ирина целата возбудена ни вика: Леле, да ги видите тие фотељите какви се кај гејтовите. Сум спиела веќе на нив!!! Абе троседи! Меки, топли мх мх… само да поминеме сега пасошка контрола. Стигаме на аеродром, извадивме пасошите арно ама – трт милојко! Пасошка контрола затворена. Последниот лет од аеродромот бил пола саат претходно, и нормално овие си затвориле. Треба и тие да се одморат кутрите. Ништо. Ни останаа само фотељите во предниот дел на аеродромот, а тие железни и тврди!!! Дека на приземјето сите беа зафатени од кутри залутани странци што се заебале исто како нас, се симнавме во подрумот. Си фативме таму сите по еден железен тросед и хајт на спиење.

Кај се спиело на железен тросед! Се будевме наизменично на 10 минути зошто или рабовите од столовите ни се имаа заглавено меѓу ребрата, или дека некој во тој момент влегуваше на аеродромот, па шибаше ненормална промаја. А нели промаја убива – а мермер влече. Стана Ирина целата изнервирана, почна да мумла нешто и да шета наоколу. Сврти еден круг околу ескалаторот, и се враќа целата возбудена! Нашла еден картон со големина на брачен кревет позади ескалаторот и ми вика да го постелеме на земја да легнеме. Не може да биде полошо од железо меѓу ребра. Прво малку на шала, на смеа, срам не срам… си викаме тоа е! Кога можат иранците така на земја да спијат, зошто да не можам и јас. Имаше еден кафич (затворен нели) со ламинат пред него па се распославме со картонскиот душек пред него (дека се друго беше мермер, а мермер влече нели, види погоре), и кога сме заспале – абе топови! Јас дури и сум зах’рчела. И викам на Ирина: Мори несреќо, зошто не ме буцна, срамота ме слуша цел аеродром како хрчам, а таа ми одговара: Не се секирај логално х’рчеше, само јас те слушав!

Дојде 5 саат отвори пасошка контрола! Собравме парталите, а душекот го оставивме таму да не сака некој друг да си прилегне. Уште два саати поминаа некако, пиевме кафе, се шетавме по фришопови лево десно, многу беше доцна веќе за спиење, имаше еден куп луѓе на терминалот. Само што седнавме на фотељите кај нашиот гејт (таму кај што планиравме да спиеме – тие убавите) ете ти ги: Ласт кол ту Штутгарт!!! Ајдееееееее собирај парталите брзо. Дадовме пасошите, бординг пасовите, во автобусче накај авион. Што да видиме! Авион на батерии!!!! Еден со пропелери, во комбето што не носеше до аеродром собираше повеќе луѓе отколку во авионот. Ај што беше мал, ама стварно беше на батерии! Место саат и 20 минути, летавме 2 и пол саати!

Стигнавме во Германија, Ирина и Елена секако не отидоа на работа зошто стигнавме 2 саати подоцна а и изгледаа како зомби, а јас немав сила да се дрнкам до Фулда после тоа патешествие, па отидовме сите правац Хајделберг на спиење.

Тоа е, колку пари толку музика… Ајде коледе леде на сите, среќен Бадник/Божиќ, сакајте се и почитувајте се и не се нервирајте за глупости! Има многу побитни нешта во животот од тоа дали ќе спијам ноќеска на железна фотеља или на картонски душек. Светот нити ќе престане да се врти ниту па сонцето ќе престане да свети!

Денес беше совршен ден! Станав сабајле со само две притискања на снуз (обично по 4-5 ми требаат) и од што бев горда на себе си, си реков Јована денес нема да јадеш Донер на работа, туку ќе си зготвиш храна од дома! Зготвив што зготвив, се качив на автобус спремна за на работа, ама шоферот не се качи на него! Не знам што правеше, арно ама стигнав на железничка 7 минути подоцна од предвиденото, доволно за возот да ми кидне пред очи! Нејсе! Се изнервирав, отидов во парфимерија и си купив ганц нов Дове шампон. За да ми свети косата од утре!

На работа, не знам колку сум ве информирала, ама ми го избркаа шефот! Сега имам еден помлад шеф, кој што до пред два дена ми се обраќаше со Вие! Е денес ни тој шеф не беше на работа, зошто си зел одмор типот. Ми објасни што да правам додуше уште вчера, ама ако мислите дека сте виделе хаос, верувајте не сте виделе. Како теле зјапав цел ден во монитор, буричкав по фиоки и шкафови, прашував по луѓе, и цел ден не успеав да најдам тоа што ми требаше. Добро! Помина некако денот, уште два дена ќе се издржат. Среќна што пројде денот се качив назад на воз за Фулда и отворив книгата да читам. Милена ми ја позајми дневникот на Бриџит Џонс. Не сум го гледала филмот, ама книгата е толку урнебесно смешна, што во возот се смеев на цел глас и не можев да се контролирам, Прочитав 100 страни на германски за помалку од саат време. Една дебела германка ми грофташе во фаца цело време, чудејќи се како тоа може некој да се смее толку многу додека чита книга.

Зачитана така со музика во ушите, слушам ломоти некој. Запрев музиката и што да слушнам; „Почитувани патници, ве известуваме дека поради случај на самоубиство, овој воз ќе вози само до Штајнау„ – Во ред! „Од Штајнау има организиран абтобуски превоз до Флиден„ – Во ред! „Во Флиден ќе треба да се снајдете сами, организирајте да дојде да ве собере некој!„ Хе????? Инсиприрана од Бриџит од претходно, кога рече типов низ звучниците снаџи се па живи, рикнав на цел глас да се смеам. Се свртеа сите накај мене, ме одмерија два три пати и продолжија да се жалат како платиле 13 Еур за карта и ова не личело на ништо. После дознаа дека доколку возот каснел повеќе од 1 час, можеле да добијат 30% од цената на билетот назад. И мртви ладни ќе отидат утре и ќе си побараат 4.5 Еур на шалтер и ќе си ги добијат. А дека некој се самоубил ги здоболе! Ама онака ептен ги здоболе!

Застана возот во некое си село, и ете ти го машиновозачот пак: „Почитувани патници, овој воз сепак ќе вози до Фулда, Ако има уште нешто, ќе ви кажам, не берете гајле„ Се подсмирија сите, таман седнаа, ете ти го овој пак: „Почитувани патници, ве молам да се качите на возот на перон 4, тој ќе ве однесе до Фулда„. Ајдеееееееееее, излеговме сите, опа цупа, се прекачивме во друг воз. Седнувам јас таму на седиште, а карши мене еден арап ме мерка од глава до пети, ама ни најмалку дискретно. Само што седнав, ни два ни три почнува типов да ми збори на ирански!!!! За нивна ме мислат бе!!! Ми цепа на ирански, што да ви кажам. Откако му објаснив дека не сум Фрау Фатима, ми се извини и почна да телефонира некаде. Отворив книгата, продолжив да читам – кога ме мавна една реа, трепките ќе ми паднеа! Си викам, добро, на се што се случи денес уште иранецов да ми прдне во фаца ми фалеше, да го заокружам денов. Кога тоа иранецот да не ти прднал. Фрлив еден поглед доле, што да видам –извадил нозете од црната лакирана кондура (бела чорапа нели секако) и си ги луфтира ноџињата иранац, мака нема. Му дадов еден ептен оштар поглед, а тој кутриот ми се насмевна за возврат, мислеше му се пуштам.

Среда е шницелтаг во пивницата кај мене, се договоривме на по една шницла да одиме кога ќе се вратам. После ваков ден немаше шанса да седнам да учам. Отидовме во Wiesenmühle, а таму диско фокс. Што е тоа? Дуо свири во живо, едниот на синтисајзер, другиот на гитара, се пеат германски шлагери, и еден куп Фрицови и нивните Хелги наоколу играат. И се тоа ќе беше во ред, Фрицовите да не носеа карирани кошули со мустаќи, Хелгите да не носеа елеци и фармерки со ептееееееен висок струк и да се гледаа во очи додека играа. Наместо тоа тие ги меркаа нашите шницли. Наизменично. Зависно кој од нив беше свртен накај нас. Ама гледање во очи никако! Комуникација – Никако! Насмевка – Ни на сон!

Ги изоговаравме уз нашите шницли како тоа се несензуални и слично, и кога пред нас се појавува ДА УЛТИМЕЈТ ФРИЦ! Каубој Фриц! Црна кошула, црн кожен каиш, фармерки и кафеави каубојски чизми. Стапува каубој Фриц на сцена и почнува да игра сам. Пред нашата маса. Мрда со штиклите на чизмите лево десно, горе, доле… Мислиш дека си некаде во Алабама во родео клуб. Уште бикот на средина фалеше и некоја ептен хорни Хелга да го јава!

Почнаа солзи да ни течат од Фриц, мени једно неугодно разбираш ме, му се изнасмеавме што му се изнасмеавме, доста беше. Ама овој не си оди. И додека така во транс се смееме и договараме дали да викнеме уште една рунда, поминува еден дедичко покрај нас и ни вика: Ајде бе пијте, од пиво не се затруднува!

Жења: Па видете, ако имате маж покрај пивото може и да се затрудни!

Дедото: Епа во тој случај прашајте го тогаш мажот дали има Сперма Лајт!

Ние (во хор): Што е Сперма Лајт?

Дедото: Забременува, ама не здебелува!

Останавме со зинати усти, дедото си отиде, а ние останавме да процесираме што сакаше да каже писателот. Кога како на неонки, после 3 минути ни светна асоцијацијата со Кока Кола Лајт, ја викнавме без двоумење следната тура и продолживме да уживаме во перформансот на Фриц. Да, да, Фриц се уште мрдаше сам со колковите и каубојките лево десно.

На крај и поздрав од музикантите добивме кои ни се заблагодарија за атмосферата што сме ја направиле. А не знаеа дека треба всушност на Фриц да му бидат благодарни… 

Не ми е јасно како на некои луѓе им успева да не бидат забележани. Мене некако тоа не ми оди од рака, и кога сакам и кога не сакам. Некои мадафакери се самоубици и цел живот никој ништо чудно не приметува кај нив, а јас не можам да одам на вц на работа без да бидам забележана. Зошто се нервирам? Сега ќе ви кажам. Немам што да правам на работа. А кога немаш што да правиш на работа – сурфаш (или останати слични активности). Е мене шефот ме опомена да не сум сурфала, дека на некои луѓе тоа можело да не им се свиѓа, туку ДА СУМ СЕ ПРЕПРАВАЛА ДЕКА РАБОТАМ. Не станува збор за пола саат саат. Треба да го правам тоа ЦЕЛ ДЕН! Верувајте не е така лесно како што звучи.

Втора работа – да не сум слушала музика додека работам (т.е се преправам дека работам). На слушалки секако, не на звучници. Да – тоа давало ефект како да не работам, а јас нели треба да се преправам дека работам.

И конечно кога стигнаа задачите јас цела пресреќна воскликнав, нема да треба да се преправам повеќе, искрцкав прстите, искрцкав тастатурата и таман да почнам стигнува маил. Од оние корпорациските што ги праќаат на секого. Еден тип од фирмата што седи со мене во иста канцеларија се разболел од свињетина! Ладна пот ме облеа, тој тип претходниот ден седеше карши мене на паузата за ручек. Што би се рекло во фаца ми дишеше! Вака некако:

Одма пола фирма си отиде дома, останатите земаа средства за дезинфекција, и откако испопрскаа се можно почнаа да филозофираат во врска со свињетината. ЦЕЛ ДЕН! Само што добив работни задачи, си викам Јована, мани тоа свињите и покажи му на овој дека подобра си во работење отколку во преправање, можеби ќе го цени тоа. Арно ама таа бабата позади мене не сака да прекина да збори у вези свињама. Та опасно било, та лошо и било, па мислела дека ја боли грло – ама не ја болело, па едно време почна да осеќа како качува температура, малку поупорна да беше од автосугестија може ќе се разболеше. Јас веќе евидентно испиздена си викам, мечка страв мене не страв, ќе ги ставам слушалките во уво па нека пукне ѓаолот, не можам да се концентрирам од оваа. И само што ги ставив слушалките, ете ти го шефот. Марфи мамата еј!!!

Им кажав на цимериве дека имам свињетина на работа, ми рекоа да си седам во соба :) Веќе не сум им толку драга.

Ништо не ми оди од рака неделава. Ама баш ништо.

Како што може да приметите од насловот, најдов работа. Не е некоја интелигентна работа да бидам искрена, ама ја плаќа киријата. Но тоа не е проблемот. Проблемот е што фирмава е во едно градче блиску до Франкфурт и што Дојче Бан ми го свирнува секое сабајле. Да појаснам - менувам воз во Франкфурт. И бидејќи возовите каснат по ни помалку ни повеќе 5 минути, јас го пропуштам вториот воз и каснам секое сабајле по пола саат на работа! Ама буквално како на филм пред нос ми кидаат, а јас како будала трчам по ескалаторот нагоре, буткам луѓе лево десно за на крај кога ќе се искачам, проклетиот воз да тргне.

Фирмава е иначе супер. Кога стигнав првиот ден, мислев дека ќе дојдам само да потпишам договор и толку. Тие одма ми средија компјутер, акаунт, емаил, биро, телефон, ме сликаа и ја бапнаа сликата на интранет за да ги известат сите кој е нов во фирма... А вработена сум како студент!!! Германска работа бе. Прв пат кога го отворив маилот веќе ми имаа стигнато маилови со задачи. Се е мирно и тивко, само една французинка со ептен јак француски акцент дрдори на телефон нон стоп. Еднаш по грешка заѕвонеа неколку телефони во исто време, почнаа неколку луѓе одеднаш да зборуваат и јас ја кренав главата да видам што се случува - да не пропуштам нешто битно. А колешката од карши ми се смешка и ми вика: Како што можеш да видиш, овде кај нас е малку напнато. Си викам јас, сестрооооооооооо, ти не знаеш што е напнато. А на нејзе само и се насмеав и не и искоментирав ништо.

Компјутерот ми се кочи секој пат кога ќе вклучам Интернет Експлорер. Друг пребарувач немам и не ни смеам да инсталирам. А добивам прилично малку задачи во текот на денот (или јас сум па многу добра и ги завршувам за кратко време - сфатете го ова како сакате) па ем немам што да работам, ем не можам да сурфам и блеам како теле во таван додека да ми стигне нов маил.

Почнав да работам - редно е да си легнувам порано. Ни тоа не ми оди како што треба, од проста причина што цела Фулда се собира кај мене во стан. А ако не се собира кај мене, се собира кај Ѓорѓи каде што мора да сум присутна бидејќи Ѓорѓи ќе продолжи да звони на моето ѕвонче додека не им отидам на гости.

Ни возачите на автобуси не ме сакаат многу деновиве. Излегов од работа и трчав да фатам автобус до Желечничка. Му викам на возачот: Одите во правец на железничка? Тој ми вика не! Качете се од другата страна на улицата. Добро. Преминав од другата страна и му викам на еден дечко: Автобусот овде оди накај железничка, така? А тој вика не! Од другата страна!!! Проклетиот возач на автобус ме излажа!!! Не знам зошто - не мирисав, убаво бев облечена, нашминкана, дотерана... стварно не ми е јасно.

Трета недела по ред не успевам да се договорам со професорот да се најдеме. Или јас сум болна, или тој е болен, или е во гужва, или јас на работа... Ајде со господ на помош утре можеби ќе седнеме на маса.

Им се изнарадував на моите есенски капути, си реков ете ќе ги прошеташ низ Фулда, да видат и тие свет, арно ама времево е толку факинг ладно, што кутрите мои мантили нема да ја добијат таа шанса. И официјално овде е зима. Сабајлево беше -1. Испонастинав, полна сум со мрсули, пијам чаеви како арап, парното го цедам до даска и оставам тенџериња со зовриена вода да испаруваат, како би можела да дишам навечер, нели!

Германциве, од друга страна немаат и некој многу голем проблем со хладноќава. Денеска на факултет една типка се шеташе со ниски All Star патики, БЕЗ ЧОРАПИ! Ми се смрзна крвта кога ја видов. Јакоб излегува на тераса да пуши со мокра коса. Но најдобар од сите е Војта. Тоа е мојот нов комшија, по потекло од некое си село од Чешка. Типот вчера дојде од факултет дома и пиздеше како можел да излезе надвор со долги панталони, затоа што се испрепотил 3 пати до факултет и назад. И мртов ладен, си облече шорцеви, и повторно излезе.

Веќе напоменав имам нови комшии и цимери. Една цимерка всушност – Турчинка. Јас до сега Турците ги сметав за комуникативен и пријателски настроен народ, но цимеркава некако не ми се вклопува во таа шема. Ај што седи заклучена во соба цело време, ја заклучува собата и кога оди до ВЦ! За здраво и чао да не правиме муабет. Војта, веќе го спомнав, вика дека е Чех, но јас сум сигурна дека лаже и типувам на Лапонија. Шарлоте, исто така нова комшика, е ултракомуникативна и многу симпатична Германка. Секако како и сите други Германци мрази телесен контакт со други луѓе, дури и со мајка и (така кажа самата), но е многу пријатна личност и супер е за муабетење. Другото е се по старо. Сасан се уште не ја луфтира неговата соба, Милена се уште има цело време нешто за учење и константно некаде доцни, Надеж се уште готви радиоактивни манџи од кои што паѓаат трепки, Јакоб е константно на телефон а Георги се уште готви. Всушност готви вечера за нас во моментов. На западу ништa ново!

До следниот пост – добар апетит!

Да се разбереме, Скопје не е убав град. Дури и е прилично грд.
Но, Скопје е мој град, град во кој израснав. Не може да не го сакам. Се сеќавам кога бев мала, едни двајца дечки се качија на шупата кај дедо ми во двор за да крадат цреши. Ај што не украдоа цреши, одозгора на се шупата му ја скршија. Кога ги виде дедо ми како лежат во сред шупата како партали меѓу бурињата за вино, место да земе да ги тепа и да викне полиција, тој викна брза помош, за да се увери дека не скршиле некое ребро случајно, а додека да стигнат тие, им набра една кеса со цреши и им рече: “Друг пат кога ќе сакате цреши, само заѕвонете ми на врата, ќе ви дадам скала. Мене сам, цело дрво ми е многу.“
Многу сакав да одам кај дедо ми на гости. Тој во сред целото сивило на Скопје, имаше направено една мала џунгла во својот двор. Во таа џунгла растеа патлиџани, краставици, пиперки, јагоди, праски, кајсии, сливи, цреши, вишни, смокви, јапонски јаболка, јаболка, круши, дуњи, тикви, капини, грозје, лешници, ореви и што уште не. Јадејќи од праските и бркајќи се околу бараката со мојот комшија се мавнав од една ролетна и си ја скршив главата. После тоа морав 2 недели да одам со чалма на главата. Но јас и понатаму одев кај дедо ми на гости. И понатаму ги јадев праските и се бркав со комшијата.
Дедо ми е одамна починат, а дупката на кровот од таа шупа уште стои. И не верувам дека некој ќе ја поправи.

Скопје е град во кој како мала константно се пржев од коприви. Врескајќи доаѓав дома и откако ќе натопев една крпа во ладна вода и ќе ја врзев околу испрженото место, повторно ќе излезев надвор, за да ја доиграм партијата џамија.

Скопје е град во кој што ги гледавме локалните фраери како играат кошарка во маало. А тие не гледаа нас и се перчеа како пауни, горди на тоа дека девојки дошле да ги гледаат нивните кошаркарски финти. Тие се глупираа, а ние им се воодушевувавме.

Скопје е град во кој ја доживеав првата љубов. И како секоја тинејџерска љубов, оваа љубов беше љубовта на мојот живот. Толку беше голема, што дури целиот наставнички колегиум знаеше за тоа.
Скопје е град во кој го доживеав и моето прво љубовно разочарување. Стефан никако не сакаше да се заљуби во мене.
Скопје е град во кој ја доживеав и втората голема љубов и второто љубовно разочарување. Секако нели, и тоа беше љубовта на мојот живот, па и нејзиното раѓање и умирање беа прилично драматични. Следните љубови веќе не беа љубови на мојот живот.

Скопје е градот на шмизлите. А една од нив бев и јас. Барем се трудев да бидам. Толку се трудев, што една вечер излегов во град (тоа беа времиња кога мобилен телефон беше мисловна именка) и за да бидам забележана ставив пластичен мобилен телефон на маса. После 10 минути секако сфатив дека мојот идиотизам се граничи со лудило, па го пикнав телефонот во чанта, го испив пијалакот набрзина и посрана од срам отидов дома. Срам од самата себеси. Од тој ден натаму веќе не се трудев да бидам шмизла. Станав андерграунд. Андерграунд шмизла. Андерграунд заради музиката што ја слушав, а шмизла заради етикетата залепена од порано. Одев на Форум, ама не пиев бамбус. Старите добри времиња кога литар вино чинеше 50 денари.

Скопје е град во кој прв пат запалив цигара. Толку се чувствував важна, што го испрчив колкот на десно а со левата нога потцупнував . Димот во моите бели дробови ми даваше чувство дека некој ми го ренда душникот со гребло, но тоа никако не смееше да излезе на виделина. Стискав заби и се смешкав наоколу, а од болка во градите дури и една солза се слеа по мојот образ.

Скопје е град во кој што само клупите и темните улички знаат некои од моите најдлабоки тајни. И со мирна душа спијам навечер зошто знам дека никогаш нема да ги издадат.

Скопје е град во кој што важни госпоѓи ми префрлаат во кафана дека сум била многу гласна. Но Скопје е и град во кој што газдите ги бркаат таквите госпоѓи од сопствената кафана. Ако сакала тишина, слободно можела да оди во библиотека. Нити се знам со газдата, нити сум редовен муштерија. Но тоа е кафанче во мое маало, а скопските газди знаат колку треба да се почитуваат маалските муштерии. И горда сум на мојот град. Горда сум што маалските муштерии се уште имаат предност пред важните госпоѓи кои се спремни да остават многу повеќе пари од мене.

Скопје е град во кој што прв пат се вратив дома пијана. И откако не успеав да сокријам дека сум пијана, морав да ги убедувам моите родители дека моето пијанство се должи на ни помалку ни повеќе 2 чаши вино. А после тоа морав да трпам лекција дека најсрамно нешто на светот е да ги лажеш родителите. А навистина беа 2 чаши вино.

Скопје е град во кој што дипломирав. Само масите во читалната на ЕТФ знаат колку партии бриџ имам изиграно на нив додека да положам Физика 2. Сега во читалната на ЕТФ не се игра веќе бриџ. Не може. Има компјутери на масите.

Скопје е град во кој што го прославив моето дипломирање. А после прославувањето со Џими и Ирина дојдов дома да се отрезнам. Не успеавме да влеземе во станот како нормални луѓе, и затоа заедно сосе поклоните се струполивме на земја во претсобјето. Сето тоа ги разбуди моите родители кои со смеа на лицата се понудија да ни сварат кафе да се отрезниме. Но Џими инсистираше да пие ракија со татко ми. Татко ми виде не виде, стави по една чаша, и откако ја испи отиде да си легне. Сфати дека не постои кафе на светот што во тој момент нас ќе не отрезни. А ние останавме да седиме на терасата и да им се смееме на колите што ја заобиколуваа колата на Џими. Ја имаше оставено отворена, со вклучени 4 жмигавци на сред улица.

Скопје е град на романтиката. Позади католичка црква има еден графит. Гласи вака: Лела мандарините поскапеа, а ти се уште си ми лута. Јас гласам овој графит да се прогласи за културно наследство на Скопје и секој пат кога ќе поминам покрај него се надевам дека Лела веќе не му е лута.

Скопје е град на пијаниците. Особа А неизмерно многу пијана се обидуваше да вози багер во 7 саат сабајле. Тоа не им пречеше на ранобудниците што ги мочаа кучињата во локалниот парк. Си фаќаа сеир. И јас се трудев да фаќам сеир, но не можев. И јас бев многу пијана. После пола саат Особа А се симна од багерот и мудро заклучи: "Не можам да го возам багерот. Ајде да си одиме дома!"

Скопје е град во кој што постоеше Зизи. Каде и да одев, на крај завршував во Зизи. А откако од таму ќе ме избркаа, одев во местото одма до Зизи - Жужу. А во Жужу јадев чоколаден кроасан целиот облеан со чоколадо. После тоа купував леб и јогурт од Жито Лукс, и си доаѓав дома. Сега Зизи не постои. На неговото место има еден селски кафич со уште поселска музика. А на местото на Жужу место кроасани со чоколадо се продаваат пици.

Скопје е град во кој што не живеам моментално. И ми недостига неизмерно многу. Затоа го сакам Скопје.