Многу е глуп овја Латас! Кондензатор се вика бе алоооо!
— Наивниот твитерџија (@toVornottoV) November 26, 2012

Со огромно задоволство, без никаква финансиска и медиумска корист од оваа промоција, под полна свест и здрав разум го објавувам овој блог пост.  Сакам да ве известам дека во петок ќе шизиме, ќе денсаме, ќе викаме wohoooo, ќе ракоплескаме, ќе бараме уште. Зошто се оригинални, зошто не се тезгароши, зошто песните им се нивни авторски дела, и зошто треба да поддржиме се што е наше а светско. 

Да споделам со вас една непријатна случка што ми се случи вчера вечер. Нека служи како... не знам, кој како сака нека си ја сфати.

После целовечерно лумпување си дојдов со точакот околу 5 и кусур сабајле дома. Влегов во зграда, го внесов точакот во лифт и таман и јас да влезам, гледам некој од позади ја придржува вратата од лифтот. И слушам глас: Девојко извини, да те прашам нешто? Се извадив од памет. Не слушнав некој после мене да влезе, не ја слушнав вратата од влезот и ми подзастана срцето. Се свртев. Сосема просечен млад дечко, во три четвртини фармерчиња, бела блуза и скршена рака во гипс.

Се насмеавме двајцата, ми се извини тој три пати по ред зошто ме уплашил, не сакал не му било тоа намерата. И ми вика да те прашам нешто. Му велам повели. "Дали е ова зграда број 9?" Му велам не, зграда број девет ти е во таа насока, едно 100 метра подоле. Ми се заблагодари. И продолжи да стои пред лифтот. Јас со точакот во лифт, тој надвор од лифтот ја држи вратата. Му повторив дека број 9 е во таа насока, зошто не ми беше јасно зошто типот не си оди.

И туку одеднаш ми вика: Леле девојко, испрљана ти е сукњата од позади, лом си. Јас, во црна сукња со бели туфни. Нејсе. Се погледнав во огледало (срдечен поздрав до куќен совет) гледам нема ништо. Му велам ок сум, фала. Тој повторно не не прљава си. И мртов ладен тргна накај мене и ми ја пикна раката под сукња.

Му ја фатив раката и го бутнав надвор од лифтот.

- „Напушти ја зградава одма."
- „Ама прљава си од позади, чекај само малку да те исчистам.“
- „Напушти ја зградава или ќе зажалиш што си се родил!“ (подзастана малку)
- „Чекај малку да видам маичкава“ (со раката тргнува накај моите гради)
- „Напушти ја зградава или сериозно ќе зажалиш што си се роди.“
- „Де ма па ти, мерак ми е.“

Ми пукна филмот во тој момент, го потпрев точакот и тргнав накај него. Се подисплаши. „Добро добро, девојко извини уште еднаш.“ Му реков да не ми се извинува туку да ми се изгуби од пред очи зошто ако го видам уште еднаш во маалово, ќе му ги искршам сите екстремитети. Го затвори лифтот и си отиде.

Влегов дома и прво што проверив дали сестрите се вратени од град. За среќа беа. Не можев да се смирам од бес до 7 сабајле. И ако уште еднаш го видам да се вртка тука (не сум додуше сигурна дали ќе го препознаам) сериозно ќе му ги искршам сите екстремитети.

Девојки, очите 4 отворени. А ако некој ваков не дај боже ви пријде - за'ржете. Нека ви пука вената на челото. А вие момци, не си ги оставајте девојките и другарките сами да си одат дома.    Овој кој знае зад кое ќоше или во кој жбун се криел чекајќи да помине некој. Се и сешто шета по земјава.

Орелски крилја как да си метнех
и в наши ст'рни да си прелетнех
Во наши дискотеки ја да си идам
да видам Сектор, Капан Ан да видам
Да видам дал симптија и тамо
со мене ќе флерта ко и вамо

Ако как овде симпатија се понаша
Ако пак симпатија иницијатива нема
На п'т далечни ја ќе се стегнам
и в други дискотеки ќе си побегнам
Каде симпатија смешки раскажува
Каде симпатија комплименти раздава

Не ја не можам онлајн да седам
Не ја не можам виртуелни флертови да гледам
Дајте ми крилја ја да си метнам
И в наши дискотеки да си прелетнам
На наши места ја да си идам
да видам Менада, Чаршија да видам

Тамо пијачка греит душата
И фини бендој свират до зората
Тамо османлија во минатото на сила
сета своја раскош ја растурила
Чирак калајџија гледаш работи
Или стар шапкар на капи мести омоти
Чајџилница погледнеш или кафеана
Сегде божева је хубавина

Тамо по срце пијачка да пијам
С'нце да зајдвит, ја да флертам

Не ни требаше многу да се решиме. Ефтин лет Скопје - Тревизо, визи не ни потребни (шуќур), а Фу Фајтерс на 80 км од Тревизо. Продадено.

Јас сум била претходно неколку пати во Италија. Што со авион, што со автобус, што со воз. Ама никогаш до сега со кола. Освен стандардното дека италјаните се многу убави, гласни и слаткоречиви, можам да го потврдам и клишето дека италјаните се многу ЛУДИ возачи. Ограничување на брзина здраво, жмигавци здраво, претицување од лево ма здравоооо. Си возиш по пропис 110 во најдесна лента, другите две слободни, те претицува некој Џанкарло со 150 и те гледа како да имаш рогови. Да ти падне незгодно што не кршиш правила. И не само брзина. Си стоиш на црвено најрегуларно, а некој од позади свири ли свири, се пали зелено, ти тргаш и те претицува моторче од 50 кубика, од десна страна секако нели, и го добиваш ова за поздрав зачинето со гласно пцуење.



Здравиот разум ти вика црвено беше за стој, зелено за вози. Ама пак те фаќа некако незгодно.

Првиот ден тркнавме до Верона. Веранди, дрвени ролетни, огради од ковано железо и на нив цвеќиња - мирисот на медитеранот.



После стандардното терасата на Јулија, купивме дрангулии и магнети со Ромео и Јулија и тргнавме во поход на некое ресторанче, не од оние туристичките што се на сред плоштад, туку некое во подзаскриено сокаче. Демек да биде баш со италјански шмек. Не бевме нешто посебно гладни. Да, се нафукавме прекрасен италијански сладолед претходно. Си рековме ќе замезиме некоја пица, а Сандра инсистираше да пробаме шприц аперол. Го пиеа сите италјани и како што налага старата when in Rome do as the Romans do, нарачавме и ние по една тура такво. Фин летен пијалак, препорачувам.

Најдовме едно место, таман во тесно уличе, цени пристојни, троа тивко. Само што седнавме дојде еден срцка, и не информираше дека затворале за 20 минути, ама имале маси од другата страна на ресторанот, дали сме сакале да се преместиме. Зошто да не, собираме парталите одиме низ ресторанот и искачаме - оп на главниот плоштад. Не баш по мерак што сме со еден куп Англичани и Германци околу нас, сепак седнавме бидејќи веќе имавме нарачано пијалак. На срцката му заврши смената, а него го замени Мухамед. И кога Мухамед не праша што ќе јадеме, а ние му рековме 2 пици и 5 тањири, Мухамед на цел глас на сред Верона се раздра: ONLY 2 PIZZAS FOR 5 PEOPLE!? Мртов ладен ја напушти масата и отиде да го кара срцката наш зошто ни дал маса. А слободни маси во ресторанот колку сакаш. Не дека им држевме маса за некој што ќе направи бајаги подебел цех од нашиот. Се врати по некое време, и не праша уште еднаш што ќе јадеме. А ние, бидејќи никаде не пишува колку порции на пица по човек се задолжителни во ресторанот, му потврдивме - 2 пици и 5 тањири. Дека не ни ги тресна од маса пиците? Кога почна да ни ги дели тањирчињата му рековме: Брат ок е, сами ќе си ги земеме, оди си додека не си скршил некој тањир. Пицата беше баш италијанска - тенко тесто и нормална количина на мастрав. А Мухамед не доби ни цент бакшиш.

Следниот ден претпладнето беше резервирано за beauty sleep. Моравме да бидеме убави за Дејв. Напудривме носовите, ставивме карминчиња, врзавме косите во репчиња и правец Кодроипо. 5 жени во кола без навигација. Мда, утнавме неколку клучки и кружни текови, ама на крај стигнавме. Ја паркиравме колата во сред лозје по принципот на when in Rome do as the Romans do.

Концертот се случуваше во некој си дворец Villa Manin. Еве како изгледа дворецот од птичја перспектива.


А еве како изгледа кога е полн со луѓе на концерт на Фу Фајтерс


А еве сме и ние на влез на дворецот со испринтаните маички.



Излегуваат Фу Фајтерс. Еуфорија. Сите испотени миљон. Голи мажиња насекаде околу тебе. Не ги перцепираш дури се тријат такви испотени од тебе зошто концертот го отвараат со White Limo. А после тоа, ни два ни три All mu life и Pretender. Пожустро не можеа да почнат. Се створи еден таков стампедо ефект, да јас еден момент лебдев во воздух со ноџињата и како сквош топка се мавав од едни двајца италијани де лево де десно. Кога видов дека не можам ништо против тоа, само кренав раце во вис, и почнав да се дерам EEEEE DON'T LET IT GO TO WASTE... Најјако беше.

Два и пол саати со максимум енергија вложена, со пеење од петни жили звучеа ко да слушаш студиски снимки. Сентиментален момент, Дејв не потсети дека тој има свирено во панк рок бенд одамна пред ние да знаеме за него. Биле млади и го правеле тоа што го правеле од љубов. И додека во позадина одеа акордите на One of these days your heart will stop and play it's final beat, песната беше посветена на all my ex friends, that are not with us any more. Kurt Cobain tribute. Морници, блага тишина и искрен емотивен аплауз.



Не се трудеа италијаните околу бисот многу, знаеа дека ќе излезат пак да свират. На бис Дејв го покани Боб Молд, кој што воедно му беше и предгрупа. Го најави како "the reason I started playing rock 'n roll." Пази, причината поради која што Дејв Грол е воопшто во рокенролот му е предгрупа!

Додека среќни си одевме накај кола, едни двајца итаљани ни се закачија од кои што едниот покажувајќи накај моите гради ме праша: Excuse me, what are those things? Откако збунето во прашална форма му одговорив: Em, boobs!? ги прашав дали се со кола и каде живеат. Со кола се, живеат во Тревизо. Бинго. Фичо и Даре, кои што исто така беа со нас и требаше до 4 сабајле да спијат на железничка си добија превоз. И ми должат по едно пиво :)

Си отидовме окезени од дворецот, сите шески и кариеси ни се гледаа. Фичо и Даре стигнаа пред нас во хотелот, бидејќи лудите италијани возеле со 200 на саат. Ние, возејќи по прописи, стигнавме утепани, препотени, преморени, извадивме по едно пиво од фрижидерот, запаливме по една цигара и на глас рековме: Foo Fucking Fighters!!! И среќни заспавме.

Третиот ден беше резервиран за вамос а ла плаја. Овој пат со навигација. Џабе. Пак утнавме 2-3 клучки и неколку кружни текови. Ама затоа на крај најдовме бесплатен паркинг на 2 минути од плажа. А вечерта Венеција бејби. Без гужвите со Јапонци и Кинези и нивните 18 кила тешки апарати. Прошлиот пат во Венеција бев на апсолвентска екскурзија и јадев пица на парче, овој пат седнавме во едно мало ресторанче, не баш блиску до центарот. Како за Венеција цените во рестораните се прилично пристојни, без разлика на тоа колку се оддалечени од плоштадот Сан Марко. Така да, ако ви се седнува на јадење во Венеција, одберете си било кое ресторанче, цените на порција паста со сосови е во просек 10 евра. Од фенси шменси вечерата со шприц аперол и италијанска паста се преместивме на дрвено пристаниште покрај канал и лајкалејди пиевме не многу ладно просеко од шише бидејќи немавме чаши. Преубо ни беше.

Иначе италијаните не имитираат скроз. Барок има насекаде, а исто така и сушат гаќи на тераси.

Во сред Венеција, сушење гаќи на јаже, незгодно ич

Краткиот одмор го заокруживме утредента сабајлето со разрешување на мистеријата: Колку жени се потребни за да наполнат резервоар бензин на бензинска? - 1 Италијан. (Да не се појавеше батето, ќе се шуњавме уште минимум пола саат околу бензинската како да е спејс шатл)

Данче: Матер мајчин! Сандра: Абе ова не тече! Ивана: Брат, ти ставивме пари, што сакаш повеќе? Тамара: Ја  да не кревам тензија, ќе го м'снам јаболково.

Имам толку работи да кажам, а немам време да ги напишам. Заебана работа ова блогов. Инспирација кога ќе ти дојде, во моментот ако не шкрабнеш нешто, џабе после се обидуваш да склопиш нешто од нафрлените мисли. Замисли како им е на писателите човече, тие од тоа живеат.

Туку што ми беше муабетот. Повод за блог постов е едно четиво што го прочитав пред ден два, дека државата не ни чини, дека младината не ни чини, изгубена генерација, летаргична а у. Четивото се вика: Депресија на мојата генерација. Повелете читнете го тука. 

Еве, да речеме дека се сложувам со се што е напишано (се сложувам со поглемиот дел од четивото, но моето субјективно мислење не е битно). Ајде да се обидеме да превземеме нешто околу оваа летаргична младина.

Знаете колку полнолетни здрави прави магариња знам што мајките уште им поставуваат маса кога ќе се вратат од работа, за да им ручкаат синчињата? И кога ќе им снема кока кола во чашата, стануваат од дневна за да им дотурат. А магарињата кога ќе се најадат ладно си стануваат од маса, оставаат прљав тањир и трошки на масата и одат да се оптегнат на каучот во дневна. А на сето тоа, нивната мајка ги прашува: Сакаш кафе синко?

Знаете ли колку студенти, сегашни и бивши, познавам што денар не заработиле за време на нивните студентски денови. Нити за време на семестрите, а уште помалку за време на распустот. Преку лето земаат по 500 Евра од дома и одат со друштво по 2 недели во Грција, се прават лешеви секоја вечер, а нивните дома немаат да скрпат ни за викенд во Охрид.

Знаете колку помали/најмали браќа и сестри познавам што од глава до пети се облечени во марки и се шљакаат со скапи парфеми, само зошто нивните постари вработени браќа/сестри им ги купуваат од сожалување дека тие кога биле така млади не можеле да си ги приуштат?

Знаете ли колкав дел од моите бивши колеги на факултет доаѓаа со нивните РОДИТЕЛИ кога се запишуваа на факултет? Магариња и магарици од по 18 години, дошле со родителите да ги држат за раце при примопредајата на свидителствата од средно школо.

За ова извинете, ама не е целосно крива младината. Криви се во голема мера родителите. Криво е домашното воспитување. Со опроштење на софра, може многу од вас ќе се пронајдат, ама да им се посерам на мајките што им местат маса за јадење на своите синови. Да им се посерам на родителите што за рака ги држат своите полнолетни деца дури се запишуваат на факултет! Како сакате тоа дете да не биде депресивно и летаргично, кога на 18 години неговата мајка му тура манџа во тањирот, му го мести креветот и го држи за рака дур чека ред да се запише на факултет. Како сакате тоа дете да покаже било каква иницијатива во животот, за било што?

У принцип се се заеба кога укинаа задолжителен воен рок. Да, стојам цврсто на ова тврдење. 

А вие родители, сегашни и идни, можете барем ако не оваа, наредната генерација да ја опраите. Ја моето дете од мало ќе го носам со мене по рокенрол концерти, ќе го запишам на спорт од мали години и за рака ќе го држам само во случај да чекаме ред во болница (пу пу, не дај боже).

------------

Извинете за “посерам”, троа вулгарно и недолично за женско. Ама да не бидам пишман аџија, ќе го оставам да стои. Така сум се чувствувала во моментот кога сум го пишувала текстов.

А бидејќи се крена многу галама на тема војска, наместо на тема родителите и домашното воспитување на децата, само да додадам: Еве нека не се вика војска, нека нема пушки и пиштоли. Само нека биде задолжително каде секоја возрасна особа ќе научи да пржи јајце, мести кревет и пегла кошула.

Седеа друштво млади луѓе
пиеа
јадеа
свиреа на гитара
и оние што знаат
и оние што не знаат
на небото ѕвездите не се добројуваа
дивите животинки ко хиени кружеа околу остатокот од скарата 
ветрот пиркаше
стануваше се поладно
таа се повлече внатре
ја стави главата под перница
заплака
и тивко рече
пичка ти матер 

Ќе одиш на Скопје Гори? - Па не знам. Ти ќе одиш? - Се мислам бе... Ако најдам карта, може ќе одам.

Драги сограѓанки и (ова малку на Трендо звучи) за нијанса подраги сограѓани, на концерти се оди, а карти за концерти се купуваат. За гратиси се гребат средношколци и студенти. Никој, ама никој не може да ме убеди дека секој што е вработен и има најнормални просечни примања, а живее со родителите, не може да си приушти карта за концерт.

Организаторите (нечу да ги именувам сега) се смрдлиња, тоа знам. Носат фаци од светски ранг во Белград, организираат таму по еден концерт месечно, а кај нас има две звучни имиња годишно. Знам. И пивото што се продава на концертите е изгор скапо (100 денари, мамата ваша апашка). И тоа знам.

Но да им покажеме дека и ние овде сакаме светски фаци. Да не се случи повторно да дојдат Паблик факинг Енеми, а Скопско Кале да биде полупразно. Срамота е. Коктелите што планирате да ги пиете во Петок вечер сменете ги со карта за концерт. Кафичите кај што искачате пак ќе бидат таму. И луѓето кои што ги гледате секој петок и сабота, и тие ќе бидат пак таму. Ништо нема да пропуштите. Купете карта и дојдете на концерт. Да крца наредниот пат. Да висат луѓе од ѕидовите. Да не може човек на ред да дојде пиво да купи. Да има повеќе луѓе од на Аца Лукас концертот. Да нема веќе концерти на Аца Лукас. Да почне Колосеум пак да носи светски диџеи. Да прекинат Инсајд и Приорити да урлаат до 6 сабајле радиоактивен турбофолк.

Купете си карта за наредниот концерт. Фино е на концерти. И да не го знаете бендот, и да не знаете ниедна песна од пеачот. Не е битно. Наше е да им покажеме дека сакаме квалитетна музика во градот. Нивно е да ја донесат.

СМРТ ЗА ТУРБОФОЛКОТ, СЛОБОДА ЗА НАРОДОТ.